BMW 750i L
Het moet in 1987 in menig Mercedes-Benz-showroom toch even zweten zijn geweest toen BMW met de 750i en 750iL op de proppen kwam. Niet alleen had de 7-serie een modern en fris ontwerp als troef, maar nu werd ook het absolute topmodel van Mercedes-Benz, de 560 SEL, frontaal aangevallen. De reden? Een heuse V12-motor! Met 300 pk weliswaar net zo sterk als de katalysatorloze 560, maar dan wel uit een prestigieuze V12. Autojournalisten repten dus al over een ‘nieuwe beste auto van de wereld’. Terecht of niet, deze BMW 750i schudde het topsegment in ieder geval resoluut op. Nu, bijna 40 jaar later, stappen we in een puntgave 750iL uit de eerste serie. Rijdt u mee om uit te zoeken of de vrees van toen terecht was?
Ergonomisch wonder
Stap in deze inmiddels bejaarde topklasser en verbaas je erover hoe snel je vertrouwd raakt met deze auto. BMW maakte in die tijd schitterende dashboards met een voorbeeldige ergonomie. Niks te veel en alles op de plek waar je het verwacht. Nou ja, bijna alles dan, want de knopjes van de ruitbediening zitten wat minder handig tussen de voorstoelen. Natuurlijk ging en gaat dat pluspunt ook op voor zijn grootste concurrent, de S-klasse. Maar BMW weet het geheel met een geraffineerd sportief sausje te overgieten. Hierdoor voel je je misschien nog wel meer één met de machine. Ongekend ook hoe dit specifieke exemplaar de tand des tijds schijnbaar moeiteloos heeft doorstaan. Geen rammeltje, piepje of kraakje waar te nemen. Grote klasse!
The sound of silence
Sleutel omdraaien maar! Met een krachtig en zeer karakteristiek geluid zwengelt de zware startmotor de legendarische V12 aan. De ‘M70’ loopt daarna direct fenomenaal rustig stationair. Vrijwel trillingvrij en met een zeer aangenaam timbre. Vergelijkbaar met de weergaloze loop van de BMW-zescilinders, maar dan nog voller en warmer; als een turbine. Werkelijk een genot, die ‘Laufkultur’, en feitelijk met niets te vergelijken. Met 300 pk en 450 Nm koppel uit 4.988 cc aan slagvolume kom je natuurlijk niks tekort. Voor zijn tijd was het wel een zwaargewicht (1.830 kg), maar vandaag de dag weegt een elektrische middenklasser dat ook. Alles is relatief… Hoe dan ook, je voelt dat de massa even op gang moet komen, maar de oerkracht die in het blok zit, zorgt voor een mooie, lineaire versnelling.
Op de snelweg ben je de koning. De wagen versnelt en versnelt en sleurt de elegante koets moeiteloos naar hoogst illegale snelheden. De topsnelheid was niet voor niets begrensd op 250 km/u. Hij kon echt nog harder…
Elegant
Dat de Mercedes-Benz S-klasse de lat bijzonder hoog had gelegd in de jaren tachtig, was wel duidelijk. Met de nieuwe ‘7’ uit 1986 kwam BMW echter heel dichtbij, op vrijwel alle fronten. Een elegante, sportieve koets, een schitterende afwerking, een mooi interieur en standaard al wat meer luxe dan de S-klasse bood, zorgden voor een serieus duel tussen de twee toppers. Met de 750 voerde BMW de druk op Mercedes-Benz nog verder op. Niet eens qua vermogen of prestaties, maar vooral op het vlak van prestige. Pas in 1991, met de komst van de nieuwe S-klasse, kwam er een passend antwoord in de vorm van de 600 SE(L). Tot die tijd wist BMW vele CEO’s te verleiden met die geweldige V12.
Kochten zij daarmee ook de beste auto? Dat blijft een lastig te beantwoorden vraag. Bij Thijs Timmermans kennen we de kwaliteiten van de W126 S-klasse maar al te goed. Maar feitelijk is die vraag na bijna 40 jaar helemaal niet meer relevant. Beide modellen zijn uitzonderlijk begeerlijke klassiekers geworden die ieder op hun eigen manier het beste in de topklasse bieden.
Hier zijn geen winnaars of verliezers, maar twee geweldige modellen die elk op hun eigen manier geschiedenis hebben geschreven.
